Edward Sharpe and the Magnetic Zeros
![]() Koncert w 2011 | |
Rok założenia | |
---|---|
Pochodzenie | |
Gatunek | |
Aktywność |
od 2007 |
Wydawnictwo | |
Skład | |
Alex Ebert, Stewart Cole, Josh Collazo, Orpheo McCord, Christian Letts, Seth Ford-Young, Mark Noseworthy, Crash Richard, Mitchell Yoshida, Nico Aglietti | |
Byli członkowie | |
Jade Castrinos, Aaron Embry, Nora Kirkpatrick, Aaron Older, Tay Strathairn, Felix Bloxsom | |
Strona internetowa |
Edward Sharpe and the Magnetic Zeros – amerykański zespół folk rockowy założony w Los Angeles w Kalifornii w 2007 roku. Grupa jest prowadzona przez wokalistę Alexa Eberta. Nazwa zespołu wywodzi się z historii, którą Ebert napisał w młodości o mesjanistycznej postaci Edwarda Sharpe’a. Czerpiąc z korzeni rocka, folku, gospel i muzyki psychodelicznej, obraz i dźwięk zespołu przywołują hipisowski ruch lat 60. i 70. Pierwszy koncert grupy odbył się 18 lipca 2007 roku w The Troubadour w Hollywood w Kalifornii. Ich pierwszy album studyjny, Up from Below, został wydany 7 lipca 2009 roku przez Community Records i zawierał popularny singiel „Home”. Grupa wydała swój drugi pełnometrażowy album, Here, 29 maja 2012 r., a trzeci album, Edward Sharpe and the Magnetic Zeros, 23 lipca 2013 r. Czwarty album studyjny, PersonA, został wydany w kwietniu 2016 r.[1]
Od momentu powstania zespół przeszedł kilka zmian. Przede wszystkim piosenkarka Jade Castrinos opuściła zespół w 2014 roku[2][3]. Obecni członkowie zespołu to Mark Noseworthy, Orpheo McCord, Josh Collazo, Christian Letts, Nico Aglietti, Seth Ford-Young, Mitchell Yoshida, Crash Richard, Stewart Cole i Alex Ebert. Zespół prowadzi również Big Sun, organizację non-profit skupiającą się na finansowaniu i rozwijaniu spółdzielni i trustów ziemskich w obszarach miejskich na całym świecie. Ich pierwszy projekt na dużą skalę, „Avalon Village”, jest realizowany w Highland Park (w obrębie Detroit) w stanie Michigan.
Historia zespołu
[edytuj | edytuj kod]Pochodzenie i pierwszy album studyjny
[edytuj | edytuj kod]Po latach życia imprezowego w Los Angeles i późniejszego uzależnienia od narkotyków, wokalista Ima Robot, Alex Ebert, zerwał ze swoją dziewczyną, wyprowadził się z domu i spędził czas na rehabilitacji[4]. W tym czasie Ebert zaczął pisać książkę o mesjanistycznej postaci imieniem Edward Sharpe, który został „zesłany na Ziemię, aby trochę uzdrowić i ocalić ludzkość, ale wciąż był rozpraszany przez dziewczyny i zakochiwany”. Ebert przyjął osobowość Sharpe’a jako swoje alter ego. Powiedział: „Nie chcę przykładać do tego zbyt dużej wagi, ponieważ w pewnym sensie jest to tylko nazwa, którą wymyśliłem. Ale myślę, że jeśli spojrzę głębiej, czuję, że ogólnie straciłem swoją tożsamość. Naprawdę nie wiedziałem, co się dzieje ani kim jestem. Przyjęcie innego imienia pomogło mi otworzyć drogę do powrotu.”[5]
Ebert rozpoczął początkowe pisanie i nagrywanie zupełnie sam, wykonując „partie waltorni ustami lub kazoo na demach” i „wszystkie nakładające się wokale w tle… udając, że są tam ludzie”[6]. Po spotkaniu z piosenkarką Jade Castrinos przed kawiarnią w Los Angeles, Ebert i Castrinos zaczęli razem pisać muzykę i stali się częścią kolektywu artystyczno-muzycznego The Masses, który został częściowo zapoczątkowany przez pieniądze od aktora Heatha Ledgera. Ich raczkująca grupa w końcu rozrosła się do ponad dziesięciu członków, z których niektórzy byli przyjaciółmi Alexa. W połowie 2009 roku Ebert, Castrinos i grupa muzyków podróżowali autobusem po kraju jako Edward Sharpe & the Magnetic Zeros. Pierwszy pokaz zagrali w 2009 roku na Marfa Film Festival w Marfa w Teksasie[4]. Zespół nagrał swój debiutancki album Up from Below w Laurel Canyon. Wyprodukowany przez Aarona Oldera i Nico Agliettiego, ukazał się 14 lipca 2009 roku. Up from Below to także tytuł jednej z piosenek z tego albumu[7].
12 kwietnia 2009 roku zespół wydał teledysk „Desert Song” i pierwszy z 12-częściowego musicalu pełnometrażowego zatytułowanego SALVO![8]. Część 2, „Kisses Over Babylon”, została wydana 24 listopada 2009 przez Spinner.com. Część 3, „40 Day Dream”, została przesłana na YouTube przez zespół 19 maja 2011 r.[9]
Big Easy Express i drugi album studyjny
[edytuj | edytuj kod]W kwietniu 2011 roku zespół dołączył do Mumford & Sons i Old Crow Medicine Show na trasie Railroad Revival Tour. Według American Songwriter, trasa koncertowa zatrzymała się w sześciu miastach, grając w alternatywnych miejscach, takich jak liceum w Austin w Teksasie. Trasa była także tematem najnowszego dokumentu Big Easy Express, nominowanego do nagrody Grammy, reżysera Emmetta Malloya, który starał się uchwycić „czystą radość muzyki”.Dokument zdobył nagrodę w kategorii najlepszego teledysku długiego na rozdaniu Grammy Awards w 2013 roku. W 2011 roku zespoły Railroad Revival Tour Mumford & Sons, Edward Sharpe and the Magnetic Zeros oraz Old Crow Medicine Show zakończyły swoje koncerty na każdym przystanku „This Train”[10].
Drugi album grupy, Here, został wydany 29 maja 2012 roku[11].
Trzeci album studyjny
[edytuj | edytuj kod]Trzeci album studyjny zespołu, zatytułowany Edward Sharpe and the Magnetic Zeros, został wydany w 2013 roku. Następnie odbyły się trasy koncertowe po Ameryce Północnej, Wielkiej Brytanii, Europie i Australii, które obejmowały czołowe daty koncertów, a także główne festiwale[12]. Zespół stał się znany z zabierania ze sobą ludzi na scenę, w tym byłego pacjenta, którego spotkali wcześniej na przedstawieniu w szpitalu, oraz niepełnosprawnego mężczyznę na wózku inwalidzkim[5].
Czwarty album studyjny
[edytuj | edytuj kod]Czwarty album studyjny zespołu, PersonA, został wydany 15 kwietnia 2016 roku przez Community Music[5].
Skład
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/Alex_Ebert_0001.jpg/220px-Alex_Ebert_0001.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/39/Jade_castrinos_0001.jpg/220px-Jade_castrinos_0001.jpg)
Obecni członkowie
[edytuj | edytuj kod]- Alex Ebert – wokal, gitara, perkusja, fortepian
- Stewart Cole – trąbka, perkusja, instrumenty klawiszowe, ukulele tenorowe, wokal
- Josh Collazo – perkusja, perkusja, saksofon, wokal
- Orpheo McCord – perkusja, marimba, didgeridoo, wokal
- Christian Letts – gitara, wokal, mandolina
- Seth Ford-Young – bas, wokal
- Mark Noseworthy – gitara, wokal, banjo, mandolina, charango, ronroco
- Crash Richard – wokal, perkusja
Dodatkowy personel podróżujący lub nagrywający
[edytuj | edytuj kod]- Nico Aglietti – gitara i koproducent; wcześniej syntezator, instrumenty klawiszowe, wokal i główny członek zespołu
- Aaron Arntz – fortepian; wcześniej także clavinet, wokal jako główny członek zespołu
- Aaron Embry – fortepian, organy; wcześniej klawisze, fortepian, wokal, harmonijka ustna jako główny członek zespołu
- Roger Joseph Manning Jr – fortepian
- Nathaniel Markman – skrzypek
- Fred Bows – skrzypce
- Susie Bows – skrzypce
- Joy Cantor – publiczne wypowiedzi
- Ryan Messick – kierownik wycieczki
- Bryan Ling – menedżer
Byli członkowie
[edytuj | edytuj kod]- Aaron Older – koproducent, bas, wokal, banjo, perkusja
- Tay Strathairn – fortepian, harmonijka ustna, śpiew
- Jade Castrinos – wokal, gitara, perkusja, klawisze
- Nora Kirkpatrick – akordeon, klawisze, wokal
Były dodatkowy personel
[edytuj | edytuj kod]- Odessa Jorgensen – skrzypce, śpiew podczas trasy koncertowej 2012−2013
- Anna Bulbrook – altówka, śpiew
- Tyler James – fortepian, śpiew
- Felix Bloxsom – perkusja
- Adam Privitera – gwizdek groszowy
- Ryan Richter – gitara, lap steel
- Michael Farfel – menadżer, konferansjer
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]Albumy studyjne
[edytuj | edytuj kod]Tytuł | Szczegóły | Szcytowe pozycje | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
US | US Indie |
AUS | BEL (FL) |
BEL (WA) |
CAN | FRA | IRL [13] |
NLD [14] |
UK [15] | ||
Up from Below |
|
76 | 13 | 86 | 175 | 176 | — | — | 94 | — | 52 |
Here |
|
5 | 1 | 37 | — | — | 9 | 97 | — | — | 170 |
Edward Sharpe and the Magnetic Zeros |
|
14 | 2 | 24 | — | — | 10 | — | 74 | 97 | 51 |
PersonA |
|
130 | 12 | — | — | — | 57 | — | — | — | — |
"—" oznacza wydania, które nie znalazły się na liście przebojów lub nie zostały wydane w tym regionie |
EP
[edytuj | edytuj kod]- Here Comes EP (2009)
Single
[edytuj | edytuj kod]Rok | Singel | Szczytowe pozycje | Album | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
US | US AAA |
US Alt. |
US Rock |
AUS | BEL (FL) |
BEL (WA) |
FRA [17] |
IRL [13] |
NLD [14] |
UK | |||||
2009 | "40 Day Dream/Geez Louise" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | Up from Below | ||
2010 | "Home" | — | 9 | 25 | 39 | 40 | 39 | 64 | 7 | 57 | 27 | 50 | |||
"Memory of a Free Festival" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | ||||
"Chickens in Love" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | ||||
2011 | "Home" (Party Supplies Remix) | — | — | — | — | — | — | — | — | — | 19 | — | brak | ||
2012 | "That’s What's Up" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | Here | ||
"One Love to Another" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | ||||
"Man on Fire" | — | 24 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | ||||
2013 | "Better Days" | — | 21 | — | — | — | 109 | — | — | — | — | — | Edward Sharpe and the Magnetic Zeros | ||
"Life Is Hard" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | ||||
2016 | "Hot Coals" | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | — | PersonA | ||
"No Love Like Yours" | — | 29 | — | — | — | — | — | — | — | — | — | ||||
"—" oznacza wydania, które nie znalazły się na wykresie |
Inne piosenki z list przebojów
[edytuj | edytuj kod]Rok | Tytuł | US Sales |
Album |
---|---|---|---|
2012 | "Give Me a Sign" | 9 | Edward Sharpe and the Magnetic Zeros |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Edward Sharpe: Absolutely Infectious [online], NPR.org [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ Jade Castrinos Booted from Edward Sharpe and The Magnetic Zeros [online], pastemagazine.com, 4 czerwca 2014 [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ Edward Sharpe And The Magnetic Zeros: "Jade Quit, We Didn't Kick Her Out" [online], Music Feeds, 25 marca 2015 [dostęp 2021-04-08] .
- ↑ a b Edward Sharpe and the Magnetic Zeros: C'Mon Get Happy! [online], pastemagazine.com, 21 sierpnia 2009 [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ a b c Edward Sharpe, aka Alex Ebert, finds himself with The Magnetic Zeros [online], web.archive.org, 31 sierpnia 2010 [dostęp 2021-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2010-08-31] .
- ↑ Edward Sharpe Is Dead: Alex Ebert on The Magnetic Zeros' Pursuit of Failure, Identity, and Unrealism [online], TRANSVERSO [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ Second coming: How Alexander Ebert reinvented himself as a messianic [online], The Independent, 23 października 2011 [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ Edward Sharpe and the Magnetic Zeros – Desert Song [Official Video]. [dostęp 2021-04-08].
- ↑ Edward Sharpe and the Magnetic Zeros – 40 Day Dream (extended version) [Official Video]. [dostęp 2021-04-08].
- ↑ Edward Sharpe And The Magnetic Zeroes [online], GRAMMY.com, 23 listopada 2020 [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ Edward Sharpe & the Magnetic Zeros: Here [online], Pitchfork [dostęp 2021-04-08] (ang.).
- ↑ News [online], web.archive.org, 12 sierpnia 2014 [dostęp 2021-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-12] .
- ↑ a b Discography Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. irish-charts.com. Retrieved on July 22, 2016.
- ↑ a b Discographie Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. lescharts.com. Retrieved on July 22, 2016.
- ↑ Official Charts Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. officialcharts.com. Retrieved on July 22, 2016.
- ↑ PersonA by Edward Sharpe & The Magnetic Zeros on iTunes. Itunes.apple.com. Retrieved on April 15, 2016.
- ↑ Discographie Edward Sharpe & The Magnetic Zeros. lescharts.com. Retrieved on July 22, 2013.